روزگارم را سیه کردند و حالم را خراب

وای از این نا مردمی ها! وای از این رنگ و نقاب!

ساقیا درمان دردم را تو می دانی بیا ...

پرواز همای

شرمسارِ تو ام ای عشق اگر وا دادمهستی ام شاخه گلی بود به لیلا دادمگلِ پرپر شده! دلگیر نباش از لیلا«من» تو را چیدم و در تاجِ سرش جا دادمیک نفر مثل همه مردم این شهر که منبت از او ساختم و صورت زیبا دادم